19 Kasım...

          Uzunca bir aranın ardından dün gece yaşanan annemin doğumgününü anlatmaya karar verdim. Salı gecesi kuzinimden gelen telefonla anneme sürpriz parti yapma hazırlıklarına başladık. Plan şuydu cumartesi akşam babam annemi oyalarken biz gizlice evde hazırlık yapacaktık ve annem eve girdiğinde bizi görüp şok olacaktı. Babama gerekli detayları anlattıktan sonra tüm hafta boyunca gizli gizli telefon konuşmaları pasta börek yapımları devam etti. Cuma annemin evde olmaması sayesinde tüm gün hazırlık yaptım ve cumartesi günü teyzem, kuzinim annemin annemin arkadaşına gittik akşamki organizasyondan şüphelenmemesi adına orada temsili bir doğumgünü yaptık. Ancak bu arada teyzem "akşama da bir kutlama olur" gibilerinden bir laf edip anında fark etmesiyle "mu acaba" diye çevirdi biz tam çaktı durumu dedik ama akşama doğru annem babamın bizi almasını beklerken kuzinim bizde kalsana dedi planın bir parçası olarak ve bende onay verdim. Bunun üzerine gapibanaaam çilekeşşşanammm ( :P ) çok bozulsada doğumgününde teyzemlerde kalacak olmama hiç sesini çıkarmadı ve yanından ayrıldık ve de olası şüphelerini gidermiş olduk. Babama da telefon açtım ve bir buçuk saat sonra eve gelmelerini söyledim. Evde lambaları yakmadan yaptığımız hazırlıklar bir buçuk saat sürmeden tamamlandı ve diğer kuzenimle eşininde gelmesiyle ayakkabıları sakladık kapıları fabrika ayarlarına geri döndürdük (kilitledik) ve beklemeye başladık çünkü süre dolmuştu. Bu arada annemin çok duygusal yapısından ileri gelen bir iddiaya girdik annemin kesin ağlayacağı konusunda. Ananemin kızın yüreğine iner tenkitlerini de göz önünde bulundurarak beklemeye başladık. Hepimizin gözü yolda elimizde dürbün yoldan geçen araçları inceliyoruz karanlıkta dedektif edasıyla o mu bu mu diye. Bu kadar gizliliğin ortasında kuzenimin biraz ışık olsun diye telefonunun ışığını açmasıyla aydınlanıyoruz ama ne aydınlanma bir telefona stadyum lambası taktıklarını ilk defa fark ettik gerekli homurdanmaları ve söylenmeleri tamamladıktan sonra telefonun ışığı kapatıldı ama hala yoklar. Teyzem anneme telefon açtı günün dedikodusunu yapalım eve ne zaman gideceksin diye tatmin edici bir cevap alamadı kapattı. Ben babama telefon açtım artık gelin diye tamam dedi kapattı bir saat daha geçti ama hala yoklar. Artık sabrımız kalmadı toplanıp geri gidelim diye söyleniyordum ki arabanın ışıklarını fark ettik ve herkes yerini aldı. Annem saatlece babamın kendisini oyalamış olmasına sinirle söylene söylene içeri giriyordu sinirlerinin hat safha da olduğu her halinden farkediliyordu. Biz gülmemek için artık kendimizi zor tuttuk ama annem kapıdan içeri bir türlü giremedi veeeeee kapının kilidi açıldı annem elinde paketlerle biz iyiki doğdun nidalarına başladık. Annem şokta gözleri doldu hepimize tek tek teşekkür etti. Pastasını kesti ve kuzinim dünya tuvalet gününde doğan anneme en anlamlı hediyeleri verdi.

İddiamı? Hepimiz kaybettik annem gözleri dolar gibi oldu ama ağlamadı (=